Vleesboerderij Boot

Geschiedenis van Vleesboerderij Boot

De vleesboerderij is een familiebedrijf, dat al 3 generaties eigendom is van de familie Boot.
In 1935 werd het reeds bestaande akkerbouwbedrijf gekocht door Gerardus Boot.
Het bedrijf had toen een oppervlakte van circa 20 hectaren. Het land werd bewerkt door man- en paardenkracht.

In de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) werd Schouwen Duiveland om verdedigingsstrategieën onder water gezet door de Duitsers. Men moest het eiland verplicht verlaten en dus ook de boerderij.

Na de bevrijding (1945) werd de grond weer drooggepompt. Omdat het zoute zeewater het land had aangetast., moest deze weer gezond worden gemaakt door middel van kalk.

Toen de grond weer net hersteld was van het zoute zeewater, brak in 1953 de Watersnoodramp uit: In de woeste storm van 1 februari 1953 liep het eiland onder water, gebouwen werden verwoest, mens en dier kwamen om. Hierdoor moest men wederom het eiland verlaten.

Na deze ramp werden de dijken hersteld en het land weer drooggepompt. De wederopbouw kon beginnen. Vele boeren verhuisden naar de toen nieuwe Noordoostpolder, maar de familie Boot bleef op Schouwen. Er werd een nieuwe boerderij gebouwd en de grond werd wederom gezond gemaakt. De boerderij was nog steeds een akkerbouwbedrijf, maar door de mechanisatie, die na 1953 op gang kwam, verdwenen de paarden en maakte de trekker zijn intrede. Door die mechanisatie werd het werk, dat voorheen met circa 4 man werd gedaan, nu met 2 man gedaan.

Begin jaren ’70 nam Han Boot het bedrijf over van zijn vader. De schaalvergroting ging door en er moest een keuze gemaakt gaan worden: land bijkopen òf een neventak opstarten. In 1977 besloot Han om meststieren te gaan houden. Dit paste goed in het akkerbouwbedrijf: Er kon maïs verbouwd worden om de stieren te voederen. De mest kon op zijn beurt weer goed gebruikt worden om de grond vruchtbaar te maken.

In de jaren ’90 zakten de vleesprijzen zo diep door allerlei vleesschandalen (hormonen, vervuild veevoer), dat er weer een keuze gemaakt moest gaan worden: Stoppen met het gehele bedrijf, takken afstoten of zelf vlees gaan verkopen.
Als de meststieren-tak zou worden afgestoten, dan zou dit lege stallen opleveren en dat zou kapitaalvernietiging tot gevolg hebben. Tevens was de akkerbouw-tak te klein om rendabel te kunnen draaien.

Na lang wikken en wegen besloten Han en zijn vrouw Jacomien zelf vlees te gaan verkopen. In het voorjaar van 2000 werd in de oude koeienstal een winkel en een snijruimte gemaakt. Tevens werd er een koel- en vriescel gebouwd. Jongste zoon Pieter Boot maakte in deze periode ook zijn intrede in het bedrijf. Hij nam het werk op het land en de stieren op zich, terwijl Han en Jacomien de winkel en de vleesverwerking op zich namen.

De winkel groeide, waardoor ook zoon Harry Boot sinds eind 2005 in het bedrijf ging werken. Tevens werd er een buitenstal voor de stieren gebouwd. Eind 2006 werd de huidige nieuwe winkel gerealiseerd in de oude landbouwschuur aan het woonhuis. In de jaren daarop volgend breidde het gehele bedrijf steeds meer uit, waardoor in het voorjaar van 2008 een nieuwe landbouwschuur werd gerealiseerd, in het najaar van 2010 een buitenstal voor de zoogkoeien werd bijgebouwd en in april 2011 de winkel heringericht werd. Er werd in april 2011 tevens een start gemaakt met de verkoop van maaltijden.